خاطره نوشت تقدیمی  ۶۳۱۸:

پاک میکنم...

وهیچکس نمی داند حجم تنهایی ام را...

جزمعصومیت وزن دار چشمان کودکی که سنگینی نگاهش را

تنهابااشکهای محوشده درقاب عکس سبک می کند...

گاهی تنهایی آنقدرها هم فقیر نیست

 وقتی پاک کن خدارامی دزدد....